21 de marzo de 2017

Día Mundial de la Poesía... ellos...

💗
                                                        
Lehen marmararen azken oihartzuna
bihotzean dinagu kantari,
ordutik orainera atergabe oihuka;
lehen dardararen azken taupada
bular barruan diagu dantzari,
handik honera taigabe jauzika.

Lehen bihotzeko azken odol tanta,
bihotzetik bihotzera isurika
inoiz agortu bage,
zainetan zaigun ari orain irakiten
inoiz galgara galdu gabe,
eta gorputz guztia zigun odoleztatzen
eguzkiak ohi duen legez mundua berotzen;
lehen bularreko azken hatsa
gure biriketara duk sei haizeetatik biltzen,
gure biriketatik, sei haizeetara barreiatzen,
eguzkiak mundua argitzen duen gisa.

Lehen hatsaren azken hotsa
bular betean borbor,
lehen hotsaren azken hitza
horztartean... eta begietan ñirñir,
ostartean izarrak bezala zebilkinagu;
lehen hitzaren azken hizkuntza
esku betean zerabilkinagu,
euskal eran, esku-huska euskaraz,
Goierriko aitona artzainak makila ohi zuenez
mendiko larretan, bazterretik bazterrera deman,
Beterriko amona nekazariak haitzurra ohi zuenez
baratzeko lurretan, gau t’egun urtaroekin teman.

Amonaitona guztiongan barrena,
zer bide ez dik odolak egina!
Nor duk, ordea, iturriaz orhoitzen?
Nor, bederen,
norbera doan itsasoaz ohartzen?
Odol-erreka hortan dinagu gudu eta gatazka
goitik beherako oldarra borrokatzen tantaz tanta,
behetik goruntz jo eta ekinez taupadaz taupada,
arnasatik arnasara, jausi eta jaikiz, jauzika...
jauzika,
taupada eta tanta banatuak batuz
errekan gora,
azken dardararen lehen gelditasun iturrira;
oihuka,
hizkuntza hitzean, hitza hotsean bilduz
euskaran barrena,
azken marmararen lehen isiltasun jatorrira.


               ____________________ Joxan ARTZE
                                                         -Usurbil, 1939-





                     
                            











                                                   
                                                 💗💗

Le lit, la vitre auprès, la vallée, le ciel,
la magnifique rapidité de ces nuages.
La griffe de la pluie sur la vitre, soudain,
comme si le néant paraphait le monde.

Dans mon rêve d'hier
le grain d'autres années brûlait par flammes courtes
sur le sol carrelé, mais sans chaleur.
Nos pieds nus l'écartaient comme une eau limpide.

O mon amie,
comme était faible la distance entre nos corps !
La lame de l'épée du temps qui rôde
y eût cherché en vain le lieu pour vaincre.

              _______________ Yves BONNEFOY
                                  -Tours, 1923 / Paris, 2016-

























💗💗💗

Mi patria está en tus ojos, mi deber en tus labios.
Pídeme lo que quieras menos que te abandone.
Si naufragué en tus playas, si tendido en tu arena
soy un cerdo feliz, soy tuyo, más no importa.
Soy de este sol que eres, mi solar está en ti.
Mis lauros en tu dicha, mi hacienda en tus haberes...

         _________________________  Gabriel ZAID
                                                   -Monterrey (México), 1934-





💗💗💗

No hay comentarios: