martes, 5 de marzo de 2024

2024 03 05_DEIA, NdG eta DdNN_Hotzikara... 🖤🖤🖤










_____ Hotzikara…

Joan den urriaren 7tik, bonbardaketak iparraldetik hegoaldera hedatu diren eta tropek lurreko operazio hedatu dituzten heinean, Israelek Gaza-ren aurka egindako erasoaldiaren biktimak izugarri ugaritu dira. Gaur egun, hildakoak 30.000 baino gehiago dira (% 80 zibilak, 13.000 haur barne), zenbatezinak zauritutakoak eta desagertutakoak. Gero eta argiago daukat hori dela Netanyahu-gobernuaren behin betiko helburua: herri palestiniarra desagertuaraztea. Ze, haren benetako lehentasuna bahituak aske uztea balitz, beste preso truke bat adostuko zukeen aspaldi, eta berehalako su-etena onartuko lukeen Gazan. Egindako erasoaldi militar latz honetan, lau bahitu askatzea eta beste hiru tiroz hiltzea besterik ez du lortu. Azaroan, berriz, su-eten labur bat sinatu zenean, ehun israeldar gatibu baino gehiago etxera itzuli ziren. Ez naiz ni, hain zuzen ere, Hamasen praxi terroristarekin lerrokatzen dena, haren biktimismoa elikatzen duena… Israeleko estrategiaren hurrengo urratsa odolustea larriagotzea da, bizidunen agonia areagotzea eta, are gehiago, zibilen aurka eman duen heriotza-epaia deshumanizatzea: azken egunotan soilik, egin du tiro elikagaiak dituen kamioi baterantz zihoan jendetzaren aurka -100 hildako baino gehiago, bere delitua, gosea eukitzea- eta gutxienez 15 haur hil dira desnutrizio- eta deshidratazioagatik Gaza iparraldeko ospitale batean. Dena den, bost axola non dauden inpunitate osoz bonbardatzen jarraitzen duten ospitale- eta errefuxiatuen kanpalekuak. Izan ere, Israeleko erasoaldi genozidak erabiltzen dituen baliabideak dagoeneko ez dira soilik armada, bonbak eta frankotiratzaileak, edota laguntza humanitarioarekiko etengabeko blokeo ilegala. Hoiez gain, orain ere gosea. Kalkuluen arabera, 600.000 gazatiar daude gosetetik urrats batera eta, de facto, biztanleri osoa bizirauteko elikadura-laguntzaren mende dago. Israelek primeran daki, jakina.

Eta hona hemen mundu osoa geldirik, izugarrikeria horri ikaratuta begira, ikusi nahi gabe. Markarik uzten ez duen hotzikara bat…






🖤🖤🖤

lunes, 4 de marzo de 2024

IRUN / 4 de marzo de 1996__2024ko martxoaren 4a / IRUN ❤️❤️💔



IRUN / 4 de marzo de 1996__2024ko martxoaren 4a / IRUN

___________ Tenía algo urgente por rematar en el despacho. Era lunes, si no recuerdo mal, y me dejé caer por ahí casi de amanecida. A eso de las nueve de la mañana, tal vez un poco antes, un golpe sordo, seco, tremendo, sacudió tras de mí el grueso cristal de la ventana. Y lo que hace la inconsciencia del momento... Digo que salí de inmediato al balcón que daba a Cipriano Larrañaga y recuerdo que pensé "cómo huele a humo" para el poco humo que había, y entonces lo vi... Vi un coche oscuro justo debajo de mí, con las puertas y el capó abiertos, deslizándose hacia el fondo de la calle, hacia el murete de las vías del topo, y gente que comenzaba a asomar, con cara de asombro, de portales y ventanas. Agentes de la policía nacional, que no tardaron un minuto en aparecer, bajaban corriendo hacia nosotros desde la Plaza del Ensanche, alguno ordenaba imperioso que volviéramos dentro y esperáramos bajadas las persianas. No tenían ninguna duda de que había sido un atentado, yo tampoco, entonces ya no... Al poco rato, un compañero del Ayuntamiento me llamó por teléfono confirmando tan sólo que se trataba de un ertzaina que vivía en las cercanías. Se me paró el corazón, mi primo Jaime, mi hermano, lo era. La casa de su niñez y la mía, la de mis tíos, en el Paseo de Colón, y que él frecuentaba casi a diario, se ubicaba enfrente de mi despacho al otro lado del patio de manzana. Recordé entonces el color oscuro del coche reventado, el de Jaime era rojo. Suspiré de alivio y comencé a respirar de nuevo pero con pocas ganas, sin fuerza. No me comunicaron que se trataba de Montxo hasta un par de horas después, y me sentí morir. Cuando llamé a mi tía Maite por segunda vez en la mañana, para decirle ahora que el ertzaina asesinado era Montxo, se le desgarró la voz... recordaré ese momento y el sonido gutural de su respiración y cómo colgó el teléfono suave, lentamente y en silencio, mientras viva... La tía Maite quería a esa familia con locura, toda la vida puerta con puerta, desde que en una se instalaron los Sagarzazu y los Gaztelumendi en la otra. Montxo no era Jaime, no, pero en ese momento, como si lo fuera... y su alma jeltzale recogida en el mismo batzoki que yo, y su niño pequeño en la misma guardería que el mío... casi veinte años de cercanía y confidencias... De ahí que cuando me confirmaron que la víctima del atentado era él me sentí morir dos veces: primero, porque había respirado aliviada cuando supe que no era Jaime y después, de pura culpabilidad, precisamente por haberlo hecho. Que ETA había atentando contra mi Montxo Doral, tan querido, haciendo estallar una bomba lapa bajo su coche justo bajo el ventanal de mi despacho...

Lo evacuaron del lugar, seguía con vida, murió al cabo de unas horas en el hospital. ETA había asesinado a un hombre íntegro, en plena juventud, alegre como un cascabel, tozudo y fuerte como un roble, abertzale hasta la médula, jeltzale pues, jelkide.

Las horas siguientes fueron frenéticas a pesar de la insufrible lentitud con la que transcurría el tiempo... la capilla ardiente en la Ertzain-Etxea de Irun, el abrazo interminable con Xabier Gezala a la entrada de la sala, llevaba horas velándolo junto a Mikel Uribe, enteros pero inconsolables los dos... el entierro en Blaya con una Idoia Sagarzazu, amigas desde niñas, rompiendo el silencio con su voz entrecortada pero firme entonando el Eusko Gudariak, el funeral en la parroquia del Juncal y los bertsok de Joseba Egibar... la concentración silenciosa en su memoria, Ardanza entero, Atutxa también pero, conociéndolo, con Joseba Goikoetxea en su cabeza, y a todos los asesinados por ETA en su cabeza y en su corazón... Aldaya y José Antonio Ortega permanecían secuestrados, la tensión se mascaba como un envenenado regaliz negro como el odio... negrura, hastío, impotencia, rabia apenas contenida... Y en medio de todo ello una indecente Herri Batasuna escupiendo sobre la memoria de los muertos, de los secuestrados, de los amenazados, y empezaba a tocar hacerlo también sobre la dignidad de la Ertzaintza.

HB difundió un comunicado de prensa -todavía lo guardo, que conviene recordar a quien presume de lo que no es, de dónde venimos unos y otros- en el que defendía el atentado contra Montxo señalando que "esta acción es consecuencia de la actuación represiva de la Ertzaintza contra los independentistas" (sic)... acusaron a Xabier Arzalluz -presidente del EBB- y a Juanmari Atutxa -Consejero de Interior del Gobierno Vasco- de "ser ellos, y no otros, los culpables de la muerte de Ramón Doral" (sic) y de estar conduciendo a la Ertzaintza "a un camino absurdo, irracional y alejado de cualquier ética democrática" (sic). La misma jauria que, unos años después, miró igualmente para otro lado cuando ETA asesinaba en Leaburu a uno de los dos ertzainak que hoy velaban el cadáver de su amigo y honraban al compañero asesinado en Irun, nuestra casa... indecentes cobardes hijosdeputa...

Me he preguntado muchas veces, el tiempo vuela, si los sucesivos herederos de aquella HB llegarían alguna vez a pensar distinto y, actuando en consecuencia, alejarse de la cobardía de sus 'mayores'. Hoy, 28 años después, nuevas siglas, mismos andares… ETA es un ciclo político felizmente superado y tal y tal, serpenteantes detalles artísticos de manual en una renovada foto de candidato y de campaña, se conoce que la IA sabe de lo que va el tema -léase Inteligencia Artificial, conste…. y que conste también que, tal vez, a otros tampoco se nos de mal aquello del veo-veo entre líneas o jugar con las palabras- y, entre medias de nuevo aquello de zipayos, asesinos, zapaltzaileak…

Aunque se esfuercen en negarlo -que lo hacen a tumba abierta- o disimulen -cada vez menos- la única respuesta con relación a los crímenes de ETA, al reconocimiento de sus víctimas y del dolor causado, que los ilustres de la Izquierda Abertzale -sean viejos conocidos o rostros de nuevo cuño- siguen ofreciendo a esta sociedad, arrogantes, jactanciosos y a la menor oportunidad, es que todavía hoy siguen donde estaban. Pues bien, nunca olvidemos que esto es, precisamente, lo que hace más evidente y descarada su flagrante derrota. Porque en el caso de Montxo y de tantos otros, cierto, los asesinaron, pero ni aun sí pudieron con ellos, con él.

Doral Trabaledo' Ramón, Ertzaina... Agur eta Ohore!
Ene lagun maitea, beti, betirako, nere bihotzean. Maite zaitut...
Lux Aeterna
Beti JELpean

🟢⭕❤️       

martes, 27 de febrero de 2024

2024 02 27_DEIA, NdG eta DdNNav_ Sasi guztien gainetik... ❤️❤️💚




____________ Sasi guztien gainetik

Gobernu-programa bete izatea, hurrengo lehendakaria- eta gobernuari legaturik onena uztea eta interes orokorra defendatzea premisatzat hartuta, Urkullu lehendakariak Gasteizko ganbera desegitea eta Eusko Legebiltzarrerako hauteskundeak deitzea erabaki du. Atzo aproposako dekretua sinatu ondoren, norgehiagoka martxan. Politikagintza zorrotza da, bai. Urkullu Lehendakariarentzat lehen minututik -aurrekoaren kudeaketak eragindako gutxiengotan gobernua, aurrekontu luzatuak etabar- azken ziabogara arte -Espainia sutan eta ikusteko dagoena-, horra hor ere pandemia mundiala bat eta gerra baten ondorio sozio-ekonomiko suntsitzaileak. Akatsak ere egon dira, jakina, baina politikari guztiak ez dira gai hori aitortzeko. Behin bere kudeaketaren balantzea ezagututa, Urkullu Lehendakariak egoerak eskatzen zuen mailan egotea jakin duela esan daiteke objetiboki. Baina ba dago askoz gehiago: EAJren izenean berak hartutako konpromezuaz eta emandako hitza errespetatzeaz ari naiz; bere sailburu- eta kolaboratzaileek egindako lanaren aipamen espresaz, enplegu, ekonomia eta ongizate arloetan lortutako hobekuntzak onura politiko propiotzat erakutsi ahal zituenean; eta, batez ere, bere zintzotasun- eta gizatasunaz: ze balio duen kudeaketa on eta nabarmena helarazteak, Zaldibarko zabortegiaren erortzean Joaquín eta Alberto langileen heriotzagatik edo Covid 19 delakoaren eta indarkeria matxistaren biktimengatik sentitzen duen egiazko atsekabea konpartitzen ez badu. Eta, betiere, ETAren biktimen memoria ohoratuz Euskadi aske eta baketsua eraikitzeko punta gisa. Harro sentiarazteko hau legatua…

Zegoen- eta dagoena ikusita, euskal politikan aldaketarako irrika antzematen dela diote, ikusiko da. Nik argi ikusten dudana da, hautagai berrien pausoa markatzen duten atzerako ispiluak badaude, batzuk hain zikinak daudela ezin duten saihestu haietan begiratzen direnak zipriztindu; beste batzuek, aldiz, lana eta benetakotasuna besterik ez dute islatzen. Apirilaren 21ean zita bat dugu. 

Sasi guztien gainetik...



💗💗💚

martes, 20 de febrero de 2024

2024 02 20_DEIA, NdG eta DdNNav_Beldurgarria...














































________ Beldurgarria

Bi urte pasiak dira koronabirusaren krisiak eragindako konfinamendua, ziurgabetasuna eta alerta medikoa atzean utzi genituela. Hala ere, badira zenbait politikari orduko populismo eta duintasun ezaren marasma-sarea berean sartuta jarraitzen dutenak, orain ere pandemian zehar haiek egindako kudeaketa lizuna gerra-trofeo preziatu bat balitz bezala erakutsiz. Hainbeste harrokeriak besteen gainetik daudela pentsarazten die, disimulorik ez. Bai, lehen olatuan, birusak berdinik gabeko triskantza eragin zuen Madrilen: 2020ko martxotik ekainera, egoitzetan soilik 11.389 adineko hil ziren,eta horien % 73 –8.338– ez zituzten ospitalera eraman. Madrilgo Gobernuaren datu ofizialak dira. Hau da, bazekiten. Pasa den ostegunean, behin eta berriz urteaz berak ukatu izan zuena, Parlamentuan bertan, nahi gabe izan akaso baina espresiki, errekonozitu zuen Ayuso Presidenteak: bai edo bai aplikatu beharreko zenbait protokolo politiko onartu ziren, dementzia edo beste patologia ezgaitzaile batzuekin Covid-19ak jota zeuden adineko egoiliarrak ospitaleetara bideratzea eragotziz. Baliabideak optimizatuz? Berdin-berdin hilko badira (sic), orduan, zer axola dion non? Beldurgarria... Ez da berdina sedaturik edo zainketa aringarriekin edota hurbiltasun eta duintasunarekin artatuta ospitale batean hiltzea, beldurtuta, gela bateko ilunean, min jasanezinen edo arnasa ezin hartzearen larritasunaren artean eta itzelezko bakardadean baino. Politikariak zerbitzari publikoak dira, ez daude erabakitzeko nork duen edo ez duen arreta mediko-sanitarioa jasotzeko eskubidea, gero gerokoa. Gainera, gertatzen bada aseguru pribatua zuten egoiliarrak ospitalizatu eta artatuak izatea eta aseguru gabekoak ez -hola izan zen- kriminalarekin muga egiten du. Beste datu bat: krisian ospitaleratutako egoiliarren % 65 salbatu zen Madrilen.

Halako zitalkeria Ayusoren hilobi politikoa izatea espero dut. Eta, hala badagokio, baita arinkeri berarekin jardun duen beste edozein arduradun politiko- edo instituzionalena ere. Esana dago.


martes, 13 de febrero de 2024

2024 02 13_DEIA, NdG eta DdNNav_Kupel txarretik, ardo onik ez...


 



_________ Kupel txarretik, ardo onik ez.

Oraindik ez dakigu Eusko Legebiltzarrerako hurrengo hauteskundeetarako data eta benetako kanpainaurre batean murgildurik gaude jada. Aktore ezberdinen kartak mahai gainean jarrita, pultsio politikoa egunez egun areagotzen ari da kolore guztietako analisiak eta azterketa demoskopikoak biderkatuz. Dirudienez, beste edozein indar politiko gutxietsi gabe, podiumaren goiko aldeko emaitzak EAJ- eta EH Bilduren arteko berdinketa teknikoaz diote. Tira, asko egiteko dago oraindik, erakusteko, frogatzeko. Aurkezpen eta elkarrizketa askoren garaia da, beharrezko bezain derrigorrezko egiteke galderei erantzun zintzoen zain eta, nere ustez, Lehendakaritzarako hautagaien jokaera bera haien fidegarritasunaren gakoa da. Hori esanda, Otxandianok -EH Bildu- 'ETA zorionez atzean utzi den ziklo politikoa izan zen" esandakoa entzutea, ekaitz tropikala izan balitz bezala, benetan argigarria da. Ba, nolako zura, halako ezpala… Ze bere oinordeko izendatu zuenak hamarkadak daramatzan, koldar eta zinikoki, gauzak bere izenez deitzea saihestuz. Dena den, Otegi edo Otxandiano, bost axola, norberaren duintasunaren kontua baita: ETAk ez zuen politika egin baizik eta inoiz ordezkatu ez zioten herri baten izenean, difamatu, estortsionatu eta hil zuen, erakunde terrorista zela behin eta berriro egiaztatuz. Eta kitto. Egun hauetan ere, Auzitegi Nazionaleko Instrukzioko 2º Epaitegi Zentralak Ertzaintzako ofizialorde Ramon Doral Irunen, 1996an, hil zuteneke sumarioa berriz ireki duela jakin duguHasierako atestatua handitu du Ertzaintzak berak ebidentzia eta informazio berriekin, 'Ibarla Komandoa' deiturikoari atentatua egoztuz. Ea ba... Nola egokitu Otxandianok aipatzen duen ziklo politikoa ETAk Montxoren autoaren azpian jarri zuen lapa-bonbarekin? Eta hau bezalaxe, banan-banan, perifrasia egia baino nahiago duen arima gabeko hautagai batek inoiz erantzun ezingo dituen gainontzeko galderak.

Badira iraganik gabeko biktimarioak, egia. Baina beren orainarekin nahikoa dute dagoeneko. Kupel txarretik, ardo onik ez.