2024 07 02_DEIA, NdG eta DdNN_Itun nagusia 🔵🔵 🔴🔴

 

 ________ Itun nagusia

Haren agintaldia 5 urte iraungita, Botere Judizialaren Kontseilu Nagusia berritzeko PSOE eta PPren arteko ustekabeko ituna joan den asteko albiste nagusia izan zen. Dena den, ez du deus berritzat ze sozialistak eta popularrak BJKNa bera sortu zenetik eserlekuak haien artean banatzen ari dira, prozedura parlamentarioa izapide hutsa besterik ez da. Agidanez, gaitzespenak eta salaketa inpostatuak gurutzatzeak ez zien jada joko gehiagorik ematen. Beraz, itunaren ordua iritsi da. Betikoa. Eta oraingoan epe guztiak gainditu badituzte, egia esan, ondo baliatu dituzte liskar politikoa eta salaketa interesatuak, etenik ez duen jarrera lotsagabe batean: hitzarmena sinatu arren, sinatutakoa bere erara sartu eta zehaztu egiten du bakoitzak, besteak ukatu egiten duen bitartean. Nioena: BJKNa berritzeko akordioari buruz hitzegiten zen soilik eta bat-batean dena isilarazi zuen albiste batek zabaldu zen. Joan den asteburuan, 24 orduko epean soilik, terrorismo matxistak eraildako 4 emakume eta 2 adingabe egon dira, guztira 19 eta 9, hurrenez hurren, 2024an. Iazko uztaila 8 emakume erailekin bukatu zen. Honako hau aztertzeko, orduko Berdintasun ministroak krisi-batzorde delakorako deialdia egin zuen, Gaur, ministro andere berri batek krisi batzorde bera deitu du. Helburu berrituekin? Ez dirudi. Bitartean, egiaztaturik dagoena -udaran hilketa matxistak areagotzen direla- egi bihurtuko da berriro aurten ere. Hau inpotenzia... Ze biktimek zenbakiak ez diren, gogor kolpatzen gaituen errealitatea baizik. Komunitate gisa txikiagotzen gara, gizatasuna galtzen dugu, hilketa matxista berri bakoitzakin. Hala ere, ziur nago PSOEk eta PPk, era guztietako presioak saihestuz, interesatzen zaiena eta komeni zaien momentuan hitzartzeko gai izanik, ez daudela akordioa saiatzeke ere orain.

Lan-mahai bati dei egiteaz eta indarkeria matxista desagerrarazteko estatu-itun bat sinatu arte lekutik ez altxatzeaz ari naiz. Arrazoi gutxi dago gehiago merezi duenik. Baina hain premiazkoa izan dadila, ezta bat bera ere.

🔵🔵 🔴🔴

2024 06 25_DEIA, NdG eta DdNN_Martxan 🟢⭕❤️

______ Martxan

Joan den ostegunean egindako Eusko Legebiltzarreko bilkuran Lehendakari hautatu ondoren gehiengo osoz, eta Gernikako Batzar Etxean karguaren zina egitea Agirrek 1936an erabilitako formula solemnearen arabera, Urkulluk 2012an garai berrietara egokitu zuena, -eguneko unerik hunkigarrienetako bat zalantzatik gabe- gidatuko duen Eusko Jaurlaritza berriaren osaeraren berri eman du Imanol Pradalesek dagoeneko. Argi dago berritasun orok ikusmina handia sortzen ohi duela beti, baita jakin-min gaiztoa ere, are gehiago arlo eta joko politikoarekin zerikusia dutenean. Kasu honetan, nabarmenki, itzelak izan dira biok. Eusko alderdi guziek Lehendakaritzarako haien hautagaiaren izendapenetik hona gertaeren bilakaera oso-oso frenetikoa izan da, jakin-mina eta ikusmina mantendu egiten ez dira soilik, in crescendo doa. Gaur, Sailburu berriek karguaz jabetu eta Gobernu Kontseiluaren lehenengo bilera egin ondoren, etapa berri bat martxan jartzen da formalki ondorio guztietarako, Imanol Pradales Lehendakariarena, etapa emankorra eta gogoratu beharreko mugarriz betetakoa izatea espero dudana. Testuinguru honetan, ohikoa da kortesiazko 100 egunen formula zaharrera jotzea, eratu berri den edozein gobernuri kritika eta era guztietako gaitzespenak aktibatu aurretik. Ba ezta ere: Pradales gobernua, bere osaera publikoki ezagutu eta hurrengo minututik, besteak beste, kontinuista-, teknokraten gobernu-, gehiegizko-, gaindimentsionatu- eta kromoen banaketatzat jo da. Eta falta zen azken bekatu mortala: ez dela parekidea.

Ez naiz ni izango kortesiazko 100 egunak aipatuko dituena. Dei egiten diet Gobernuari zein oposizioari goi mailako politikaren alde egin dezaten, garai berri honen aukera eta erronkei balioa eman diezaieten. Gobernuaren ekintza eta gobernuari kontrola gupidagabeak baina zorrotzak, eraginkorrak eta nobleak izan daitezen eskatzen dut, zarata-, istilu- eta populismo arranditsuaren lagun alprojen ahotsa gero eta ixilagoa izatea, ez egotea ez aitzakiarik ez pedigririk balio dienik. Amen.

🟢⭕❤️

2024 06 19_DREIA, DdNN eta NdG_ Citius, altius, fortius

________ Citius, altius, fortius.

Denok noizbait erabili izan dugun esamolde bat da, bazterketan amaitu zen norbait erreferentzia eginez, egun batean izan zuen arrakastak edota ospeak irentsita: hautsitako jostailu gizajoa. Kazetaritza-erretorikan bereziki erabiltzen ohi da, gainbehera egindako goi mailako-kirolariaz aipatzen. Arrakastaren txanponaren beste aldea dira: balentria gogoangarrien jabeak, prentsa sentsazionalistaren eskakizunen neurrira tragikomedia baten aktoreak izaten bukatzen dinerak. Adibidez: Urtain, Madrilen bizi zen eraikineko hamargarren solairutik jaurtiki zena; Jesus Rollanek, 2004an erretiratu zen arte munduko waterpoloko atezainik onena, bere buruaz beste egin zuen bi urte geroago; Luis Ocaña txirrindulari handiak, buruan tiro bat jo zuen 48 urterekin; beste handia, Marcos Pantanik, hotel-gela batean hil zen duela aurten 20 urte kokaina eta bakardade gaindosiaz; edo Yago Lamela atleta, 36 urterekin hilda, depresio sakon baten erdian; etabar, etabar. Biziki miretsiak izatetik errukia, jakin-mina edo arbuioa sortzera igaro ziren. Bizi-zerumugarik gabe, haien helbururik nagusiena hurrengo egunera iristea zen besterik ez, bost axola zein bidesaria ordaindu behar, zein lasterbide hartzea. Eta hori, munduko gainerakoen begirada zorrotz-pean uneoro, bai presio jasanezina.

Horixe pentsatu nuen, Javi de Pedrok, Errealeko jokalari ohiak, indarkeria matxista delituagatik zigortutako espetxeratzearen albistea ezagutzean. Sekulako futbolaria, taldekideek eta zaleek asko maite zutena, baina, batez ere futboletik erretiratu ondoren, bere bizitzako ibilbidea aldapa behera etengabea bihurtu zuena. Garai ilunak, bizitza gehiegi galduak… Azken urteotan, zorionez, goi mailako kirolean zein kirol-formakuntzan gauzak aldatzen ari direla dirudi, osasun mentala aipatzea normalizatu egin baita. Besteak beste, Simone Biles eta Ricky Rubio kirolarien adibidea: publikoki haien hauskortasuna aitortuz, behin-betiko garaipena lortu dute, beste guztiak ere irabazle bihurtuz.

Orain bai, citius, altius, fortius.

Buenos Amigos, 3ª Compañía del pueblo del Alarde de Irun ⚫⭕🔴

__________ 3ª Compañía del pueblo del Alarde de Irun, Buenos Amigos, la Compañía de la ama, estas cosas de tirar para casa... Su primer Alarde, en 1934 y en 1984, el de sus 50 años. Un cincuentenario que pudieron celebrar propios y pudimos también los extraños, aunque no... no es ésta la palabra más adecuada, que siempre nos han hecho sentir parte de esa gran familia que son los Buenos Amigos, detallista, orgullosa y siempre acogedora.

Mi primer recuerdo de ese día es lo nerviosa que estaba, ella que no solía, menuda era... no acertaba a cerrarse la pulsera, descartó el collar de perlas que tenía preparado en la mesilla pero no el par de pendientes que iban a juego, que si dónde está mi bolso, que si date prisa que he quedado con Maripi y voy a llegar justa... Y ahí se fue, nerviosa, que no solía, pero guapísima como siempre, qué lucida era la puñetera...

Y eso mismo es lo que le salió del alma a la tía Maite cuando, ya en el Uranzu, la vimos desfilar junto a las demás por el pasillo que habían hecho los soldados y Mandos de la Compañía para que las cantineras entraran en el frontón al son de la marcha de San Marcial... Marilén, ¿pero has visto qué planta de cantinera tiene todavía...? Y sí, sí que la tenía...

Fue una comida entrañable, de sobremesa larga y llena de emociones... estoy viendo a Eushebio calándole la txapela y ella, tan tocona como he salido yo, apretándose contra su brazo para la foto... y esa medio verbena que se coló al final del día en la que hasta mi hermano se echó unos bailables, para verlo... algún día de estos, a ver... que tengo que pasar a digital un viejo video VHS que guardo como un tesoro, siempre lo dejo para mañana...

Cuando en el año 2009 se cumplía el 75 aniversario de la Compañía, su Capitán, Xabier Zuazu, me comunicó que la ama era la cantinera más veterana de Buenos Amigos, aquélla que, de algún modo, recibiría un trato especial en representación de todas ellas, pero no pudo ser... Hubiera sido un sí a pesar de la enfermedad, los muchos años nada más, que arrastraba desde hacia unos cuantos ya, pero que no le impedía vivir cada día feliz y contenta en ese mundo que alguien había creado sólo para ella, le encantaban los cariños y la gente... Y aunque ya no recordara el Alarde de 1941, una sonriente Conchita Gaztelumendi hubiera dejado que Xabier, en su último año como Capitán, le calara su nueva txapela de cantinera y, bien prieta cogida de su brazo, hubiera posado para la foto. Pero un episodio delicado un par de semanas antes hizo que su salud se resintiera y no me atreví. Sé que hice bien pero me quedará siempre ese puntito de tristeza, ella hubiera sido tan feliz... y yo también...

Me quedo con la cercanía y comprensión de todos, especialmente con la de mi querido Xabier, siempre atento y pendiente... y yo para siempre agradecida... También con el gesto que ese día, en ese momento entrañable y tan especial para ella, tuvo Maripi recordando expresamente a la ama... la misma Maripi con la que 25 años atrás, "date prisa, que voy a llegar justa", había quedado para acudir juntas a la celebración del cincuentenario y que, en el 75 aniversario de la Compañía, recogía de la ama el testigo a la cantinera más veterana de los Buenos Amigos del Alarde de San Marcial,... ella, Maripi Solbes Gaztelumendi, bellísima siempre...

La ama murió en noviembre del 2010, su prima Maripi, en febrero 2020... Por ellas, por Eushebio, y el resto de miembros de esta gran familia que, poco a poco, en estos años, se nos han ido...

Es Irun, somos San Marcial.

⚫⭕🔴