Evángelos Odysséas Papathanassíou, VANGELIS... Agur! Lux Aeterna 🎵🎵🎵

Evángelos Odysséas Papathanassíou

VANGELIS

9 marzo 1943, Agria (Grecia) - 17 mayo 2022, Paris (Francia)

Agur! Egun handirarte.

Lux Aeterna.

🎵🎵💜

2022 05 10_DEIA eta Diario de Noticias de Navarra_Artikuluak_Egin otoitz nire alde... 💔

_______ EGIN OTOITZ NIRE ALDE

Joan den larunbatean, Afganistango emakume guztientzat burka nahitaez erabiltzeko agindua eman zuten talibanek, leku publikoetan zein pribatuetan familiatik kanpoko gizon baten aurrean egonez gero. Egia esan, 2021eko abuztuan fundamentalistek boterea berreskuratu zutenetik emakume afganiarren aurkako ekintzak indartu egin dira haien eskubide-murrizketen zerrenda luzatuz: tutore batekin baino ezin dute bidaiatu, administrazio publikoaren lanetatik bota egin dute, Kabulgo parke publikoan emakumeak eta gizonak bereizteko agindu dute eta, duela aste batzuk, bigarren hezkuntzatik kanpo geratu dira neskak eta horrekin batera unibertsitatera sartzeko aukerarik ez. Eta orain, kolperik efektisteena, burkaren inposaketa. Talibanen lehen garaiaren (1996-2001) gero eta antz handiagoa duen errealitate baten aurrean egon arren, bereziki mingarria den déjà vu batean non emakumeekiko laidoa gogortu eta zorroztu bait den, nazioarteko komunitatea, baita gobernuak ere, epel-epela agertzen dira. Zera, gaurko emakumeak orduko berberak ez dira, denbora honetan beren alabei etorkizuna eta aukera desberdinak eskaini ahal egiteko irmo lan egin baitute. Eta hona hemen berriro, burutik oinetaraino estaliak, izkutuak, borondate propiorik eta eskubiderik gabekoak, hola nahi dituzte talibanek, ezin dut imajinatu ere senti ditzaketen ezintazuna eta amorrua. Ezta The Guardian egunkariaren artikulu batean neska gazte baten testigantza irakurrita ere, testuak hola zioen:

Duela bi egun etxetik ihes egin nuen Afganistan-iparraldeko nire hirira talibanak iritsi eta gero. Ihes egiten jarraitzen dut inongo leku segururik ez dagoelako niretzat. Joan den astean kazetaria nintzen, gaur nire izena ere ezin dut esan. Beldur naiz, ez dakit zer gertatuko zaidan. Mesedez, egin otoitz nire alde… 

Zure alaba izan liteke, edo nirea, zorionez ez da. Hori jakinda, lasai bizi gaitezen. Azken finean, bere ardatzean eta eguzkiaren inguruan biraka jarraitzen du lurrak, den-dena ondo dago ba... 

Otoitz egin? Benetan? 

Zuk zeuk.

    💔💔💔

Mari... AGUR! Egun handirarte. Maite zaitut 💗💗💗

MARI_____

Anoche murió una de las mejores personas con las que me he cruzado en esta vida. No puedo decir que la quiero desde que tengo memoria pero sí desde el momento mismo en que la conocí, hace ya ni sé cuánto, un par de vidas o más. Nuestra última foto juntas, y tenemos unas cuantas, tiene apenas un mes, recién llegaba ella de su peluquería de todos los sábados, tan coqueta, tan guapa siempre, tan cariñosa...

Me pesa ahora no dar con otra mucho más vieja -y mira que lo he intentado pero nada- sacada en lo oscuro del portalón que fue junto al viejo Bar Manolo un día de verano con mi June txikitina recostada contra Dan, el pastor alemán de pelo largo que tenían los González Jiménez entonces, tumbado inmóvil todo lo largo que era junto a la pared, a la altura del hueco que daba a la cocina de la taberna. Una foto mala hasta doler pero en la que, ademas de a la niña trigueña que dormía acurrucada sobre ese perro grandote que era al mismo tiempo todo fuerza y bondad se veía su figura, la silueta de Mari bajo el dintel de la puerta, en un claroscuro que recuerdo nítido pero cuyo click en papel, tiempo detenido, se me ha perdido por ahí, maldita sea... Recuerdo que me dijo que no me preocupara, que a pesar del fresco casi frío que hacía siempre en ese txoko, la niña estaba la mar de agusto entre el calor de Dan y la chaqueta que le había echado por encima. Amorosamente, añado yo, porque es amor lo que ponía en todo lo que hacía, y sé que no soy la única que lo sabe o lo ha sentido así, bendita sea... Que no eran pocos los sábados o domingos en los que, cuando nos acercábamos al mediodía por San Juan, terminaba por quedarse con ella en esa cocina suya que olía a gloria bendita, chupeteando un koxkorro de pan primero, enredando con la masa y las harinas de sus increíbles empanadillas despues, o jugando con Dan y una pelota ajada en ese portalón que fue junto al viejo Bar Manolo de la Calle Mayor de Irun. Y así hubieran pasado 30 y muchos años, no dejaba un día que me viera sin preguntarme por June, ¿cómo está la niña...? El pasado 2 de abril, el día de nuestra última foto, esa sonrisa suya, ay... tampoco se olvidó.

Yo tampoco lo haré, lo sé, sencillamente es así, nunca la olvidaré. Porque la quiero y la voy a querer siempre. Ella lo sabe y su gente, que es ya mía hace ni sé la de tiempo, un par de vidas o más, también.

Agur, Mari... Agur eta Ohore! Maite zaitut, egun handirarte.
Lux Aeterna.
💗

Postdata_ Me cuidas a Pepe. Y aunque no sea tan besucón como tú, que uno de tus primeros besos sea de mi parte. Os veo por Peñas...

Herri Urrats 2022... Goazen!!!!!

 

💛💛💛

2022 05 03_DEIA_DdNNavarra_Begirunea... ERRESPETUA

______ Begirunea

Zuhurtzia, arreta, zintzotasun eta begirune bezalako jarreren balioa azpimarratzea ez dirudi modan dagoenik, hain zuzen ere, zaharkitutzat jotzen da, iraganeko garaietako zerbait. Errealitatetik ezin urrunago: formak mamia direla aldarrikatzea errebeldiazko ekintza bat da bizi garen garaietan. Bestalde, ez dut moraltasunetik edo eustetik hitz egiten, pentsatzen duguna aske adieraztea edo kontzientziaren aginduen arabera jokatzea eskubide ukaezina dela argi daukadalako. Ari naizenaz gure iritziak eta erabakiak indartzea da, norbere buruarekiko eta, beraz, besteekiko errespetuaz diot ere. Arlo pribatuan, bakoitza haren gehiegikerien jaun eta jabe eta kitto, ekuazioa zaildu egiten da arlo publikoan. Bertan, joko-arauak irmo eta zintzo errespetatzen ba dira edo sistema hautsi egiten da: ez dela gauza bera tabernako solasaldia edota etxekoien arteko hitzegitea, parlamentuko eztabaidetan parte hartzea edo arduradun publiko gisa esku hartzea baino. Tira, badirudi politika-esperpentoa eta itxurakeria, non distortsioa, exabruptoak eta hutsalkeria nagusitzen diren, beste edozein zirkunstantziaren gainetik, arau bihurtu direla. Dena den, eskertzen diren salbuespenak badaude ere, adibideek gainditu egiten dituzte: VOXen bozeramaileetako edozeinek -Andaluziako Juntarako presidente izateko hautagai berria den anderea gehiegikeri-sari nagusiarekin- edo Robles ministroaren alferriko diskurtsoa, espioitzako ezin justifika daitekeen maniobrak zurituz nahian. Ba, atzo bertan iragarri zen berriari -ni ere zelatatu naute- nola ekingo dio orain ministro andereak? Zuritu ere? Epeldu? Salatu? Hau komerie… Ez dira ahaztu behar ere, bitartekaritza lanak egin ditzaten era guztietako buruginek, diru publikoaz milioi askoko komisio eskandalagarriak kobratuz, alfonbra gorri bat jarri duten erakundetako agintariak.

Zuhurtzia, arreta, begirunea, adeitasuna, lotsa, zintzotasuna, etika, erantzukizuna, duintasuna… Hitz asko dirudite baina hitz bakar batean laburbiltzen dira: errespetua. Ez da hain zaila _____