domingo, 8 de mayo de 2022

Mari... AGUR! Egun handirarte. Maite zaitut 💗💗💗
































MARI_____

Anoche murió una de las mejores personas con las que me he cruzado en esta vida. No puedo decir que la quiero desde que tengo memoria pero sí desde el momento mismo en que la conocí, hace ya ni sé cuánto, un par de vidas o más. Nuestra última foto juntas, y tenemos unas cuantas, tiene apenas un mes, recién llegaba ella de su peluquería de todos los sábados, tan coqueta, tan guapa siempre, tan cariñosa...

Me pesa ahora no dar con otra mucho más vieja -y mira que lo he intentado pero nada- sacada en lo oscuro del portalón que fue junto al viejo Bar Manolo un día de verano con mi June txikitina recostada contra Dan, el pastor alemán de pelo largo que tenían los González Jiménez entonces, tumbado inmóvil todo lo largo que era junto a la pared, a la altura del hueco que daba a la cocina de la taberna. Una foto mala hasta doler pero en la que, ademas de a la niña trigueña que dormía acurrucada sobre ese perro grandote que era al mismo tiempo todo fuerza y bondad se veía su figura, la silueta de Mari bajo el dintel de la puerta, en un claroscuro que recuerdo nítido pero cuyo click en papel, tiempo detenido, se me ha perdido por ahí, maldita sea... Recuerdo que me dijo que no me preocupara, que a pesar del fresco casi frío que hacía siempre en ese txoko, la niña estaba la mar de agusto entre el calor de Dan y la chaqueta que le había echado por encima. Amorosamente, añado yo, porque es amor lo que ponía en todo lo que hacía, y sé que no soy la única que lo sabe o lo ha sentido así, bendita sea... Que no eran pocos los sábados o domingos en los que, cuando nos acercábamos al mediodía por San Juan, terminaba por quedarse con ella en esa cocina suya que olía a gloria bendita, chupeteando un koxkorro de pan primero, enredando con la masa y las harinas de sus increíbles empanadillas despues, o jugando con Dan y una pelota ajada en ese portalón que fue junto al viejo Bar Manolo de la Calle Mayor de Irun. Y así hubieran pasado 30 y muchos años, no dejaba un día que me viera sin preguntarme por June, ¿cómo está la niña...? El pasado 2 de abril, el día de nuestra última foto, esa sonrisa suya, ay... tampoco se olvidó.

Yo tampoco lo haré, lo sé, sencillamente es así, nunca la olvidaré. Porque la quiero y la voy a querer siempre. Ella lo sabe y su gente, que es ya mía hace ni sé la de tiempo, un par de vidas o más, también.

Agur, Mari... Agur eta Ohore! Maite zaitut, egun handirarte.
Lux Aeterna.

💗

Postdata_ Me cuidas a Pepe. Y aunque no sea tan besucón como tú, que uno de tus primeros besos sea de mi parte. Os veo por Peñas...

Herri Urrats 2022... Goazen!!!!!



 





















💛💛💛

martes, 3 de mayo de 2022

2022 05 03_DEIA_DdNNavarra_Begirunea... ERRESPETUA






















______ Begirunea

Zuhurtzia, arreta, zintzotasun eta begirune bezalako jarreren balioa azpimarratzea ez dirudi modan dagoenik, hain zuzen ere, zaharkitutzat jotzen da, iraganeko garaietako zerbait. Errealitatetik ezin urrunago: formak mamia direla aldarrikatzea errebeldiazko ekintza bat da bizi garen garaietan. Bestalde, ez dut moraltasunetik edo eustetik hitz egiten, pentsatzen duguna aske adieraztea edo kontzientziaren aginduen arabera jokatzea eskubide ukaezina dela argi daukadalako. Ari naizenaz gure iritziak eta erabakiak indartzea da, norbere buruarekiko eta, beraz, besteekiko errespetuaz diot ere. Arlo pribatuan, bakoitza haren gehiegikerien jaun eta jabe eta kitto, ekuazioa zaildu egiten da arlo publikoan. Bertan, joko-arauak irmo eta zintzo errespetatzen ba dira edo sistema hautsi egiten da: ez dela gauza bera tabernako solasaldia edota etxekoien arteko hitzegitea, parlamentuko eztabaidetan parte hartzea edo arduradun publiko gisa esku hartzea baino. Tira, badirudi politika-esperpentoa eta itxurakeria, non distortsioa, exabruptoak eta hutsalkeria nagusitzen diren, beste edozein zirkunstantziaren gainetik, arau bihurtu direla. Dena den, eskertzen diren salbuespenak badaude ere, adibideek gainditu egiten dituzte: VOXen bozeramaileetako edozeinek -Andaluziako Juntarako presidente izateko hautagai berria den anderea gehiegikeri-sari nagusiarekin- edo Robles ministroaren alferriko diskurtsoa, espioitzako ezin justifika daitekeen maniobrak zurituz nahian. Ba, atzo bertan iragarri zen berriari -ni ere zelatatu naute- nola ekingo dio orain ministro andereak? Zuritu ere? Epeldu? Salatu? Hau komerie… Ez dira ahaztu behar ere, bitartekaritza lanak egin ditzaten era guztietako buruginek, diru publikoaz milioi askoko komisio eskandalagarriak kobratuz, alfonbra gorri bat jarri duten erakundetako agintariak.

Zuhurtzia, arreta, begirunea, adeitasuna, lotsa, zintzotasuna, etika, erantzukizuna, duintasuna… Hitz asko dirudite baina hitz bakar batean laburbiltzen dira: errespetua. Ez da hain zaila _____

 









































miércoles, 27 de abril de 2022

GORA IRUNGO ALARDEA!!!! Aurten, bai... ⚫⭕🔴


ZORIONAK, PACO!!! ZORIONAK, JENERALA!!!

AUPA ZUEK!!!

GORA IRUN!!!
GORA SAN MARCIAL!!!

⚫⭕🔴


GORA IRUNGO ALARDEA!!!!
AURTEN, BAI!!!!

⚫⭕🔴

martes, 26 de abril de 2022

Artikuluak_DEIA_2022 04 26_Garaipenik gabeko garaipena

 












Garaipenik gabeko garaipena

_________ Ez zaitugu maite, baina ez dugu beste aukerarik. Emmanuel Macronen hauteskunde-kartel baten gaineko egindako pintada hau Frantziako hauteskundeen bigarren itzuliak utzitako mezuaren laburpen bikaina da ze frantziar askok sudurra estalita bozkatu duten: ‘boto erabilgarri’ deiturikoa nagusi, Macron edo ultraeskuina, etsipenaren botoa. Azpimarratzeko beste datu bat: Marine Le Penek galdu egin badu ere, irabazten jarraitzen du, Frantziako ultraeskuinak datu historikorik onena lortuz. Eta hirugarren bat: azken 50 urteetan abstentzioa ezezaguna, % 30 ingurukoa hain zuzen. Hori kontuan hartuta, Macronek emaitzak onartu behar ditu triunfalismo-zantzu oro geldiaraziz zeren eta bigarren agintaldian beharko den zeregina aurrera eramatea ez dela batere erraza izango, arazoak eta aldarrikapenak enkistauta daudela eta. Energiaren prezioen igoeraz, milioika eta milioika frantsesen erosteko ahalmenaren galeraz edota langabeziaren eta pentsioen kudeaketaz diot, trantsizio ekologikoa eta ingurumen-politikak ahaztu gabe. Dena den bi urteko pandemiaren ondorioen aurka irmo borrokatu badu ere -orain Ukrainako gerrarekin ere- ez frantzesek ez aurkari politikoek ez diote su-etenik emango Macroni. Ahaztu ba kortesiazko 100 egun famatu hoiek. Laburbilduz: Macronen hautaketak ez du ezer ixten, dena irekita uzten du, Frantziako hauteskunde legegileak ez dira datorren ekainekoak bezain erabakigarriak inoiz izango, Lehen Ministroa zein parlamentua oposizioaren esku geratzea aukera ziurra izanez. Baina gauregungo oposizioa -sozialistak eta errepublikanoak desagerturik- bi muturretan banaturik dago, eskuinaldekoa eta ezkerraldekoa, eta biek presidentearen boterearen kontrapisu izatea dute helburu. Bata eta bestea desberdinak direla jakinda ere, ez dago soberan esaera zaharrak irakasten diguna orain gogoratzea: muturrak ukitzen dira. Politikan okerrenean bat eginez sarritan: nagikeria, populismoa, gezurrak, morrontza eta autokritika-eza.

Oharra: Bizilagunaren bizarrak ebakitzen ikusten dituzunean…